De spelwereld blogt!

De spelwereld blogt!

Over deze blog

Deze blog is onderdeel van spelwereld.be, een website van en voor spellenliefhebbers.

Confrontatie met de realiteit en hoe het anders kan.

LessenreeksGeplaatst door Tom vr, oktober 10, 2008 13:00:04

Het heeft even geduurd, maar hier zijn we dan met de tweede les. In de eerste les hebben we even stilgestaan bij het feit dat weinigen weten dat de spellenindustrie een ware revolutie heeft doorstaan en dat er een nieuwe generatie spellen is ontstaan met een hele reeks vernieuwende spelmechanismen. Als deze eerste les je nog niet warm heeft gekregen om zo'n spel uit te proberen willen we je nu confronteren met de harde realiteit.

Als voorbeeld neem ik het verhaal van een vader van 2 kinderen die we voor de eenvoud de naam "Max Buisklever" zullen geven. Vrijdagavond komt hij na een zware dag op het werk vermoeid thuis. Hij zet zich aan tafel en schrokt samen met zijn vrouw, zoon en dochter de net opgewarmde Lasagna naar binnen. Daarna trekt hij zijn pantoffels aan en ploft zich neer in de zetel om de krant te lezen. Hij zet wel eerst nog even de TV aan zodat hij het gevoel krijgt dat hij wat gezelschap heeft. De krant lezen gaat namelijk zoveel beter als je Ben Crabbé op de achtergrond zijn kandidaten hoort uitlachen omdat ze een makkelijk antwoord niet weten. Ondertussen was de zoon de eetkamer al lang ontvlucht om met zijn gloednieuwe Playstation 3, die hij voor slechts een kleine € 400 op de kop heeft getikt, een online voetbalspelletje op te starten tegen een nobele onbekende. Zijn zus heeft ondertussen plaatsgenomen achter de PC om via MSN even af te stemmen met haar vriendinnen wat ze vanavond zal aantrekken op de Brainwash-fuif. De moeder van het gezin hangt ondertussen aan de telefoon met haar vriendin. Eigenlijk heeft ze niets te vertellen, maar telefoneren is dankzij een nieuwe actie van de Telecom sector gratis en er is toch nog niets op TV.

Een uurtje later voert vader Max de kinderen naar hun fuif. Voordat de kinderen mogen uitstappen neemt hij even de Tv-gids ter hand en controleert hij wanneer de James Bond film op VT4 gedaan is. Daar telt hij nog een kwartiertje bij en beveelt zijn kinderen om ten laatste om 1 uur klaar te staan om opgepikt te worden. Standaard volgt die hele discussie van "Nonkel Eric laat zijn kinderen altijd tot 2 uur wegblijven", maar Max is streng. De Tv-gids dicteert de wet! Terug thuis aangekomen ploft hij opnieuw in de zetel neer om zijn vrouw te vergezellen voor een gezellig TV avondje. Die avond begint met het einde van het fantastische programma "What not to wear" op vijfTV waarin zijn vrouw nog wat kledingadvies krijgt. Vervolgens zappen ze naar VTM om daar de tekenfilm op vrijdagavond mee te pikken. Het is deze keer Finding Nemo geworden. Ongeveer 20 minuten duurt het voordat Papa Max in een diepe slaap raakt. Tijdens het reclameblok net na de film schrikt hij wakker van de woorden "Er zijn al genoeg ergernissen in het leven en daar wil je geen diarree bovenop". Een probleem voor de film was deze plotselinge slaapaanval in ieder geval niet. Hij wist dat Nemo gevangen genomen was en aangezien het een tekenfilm is die niet de naam "Bambi" draagt, wist hij toch dat het goed afloopt en dat er zich geen schokkende gebeurtenissen hebben voorgedaan.

Van die anti-diarree reclame heeft hij wil zin gekregen, dus trekt hij zich nog een kwartiertje terug in het kleinste kamertje, zodat hij net op tijd is om zijn vrouw te vergezellen voor die James Bond film. Eigenlijk heeft hij de hele Bond DVD-box, maar een film is natuurlijk veel interessanter als hij regelmatig onderbroken wordt door reclameblokken van 4 à 5 minuten. Na enkele dutjes die regelmatig worden verstoord door de lawaaierige actiescenes schrikt hij wakker van het alarm afkomstig van zijn horloge, dat hij veiligheidshalve had ingesteld. Het is kwart voor 1. Tijd dus om de kinderen te gaan afhalen op hun fuif. Zijn vrouw was halverwege de film al naar de slaapkamer vertrokken. Max vertrekt dus richting fuifzaal om de kinderen op te pikken en levert ze thuis veilig voor hun Playstation en computer met MSN weer af. Eind goed al goed.

Blog Image

Maar dan kwam er die bewuste vrijdag. Max was de krant aan het lezen en ineens hoorde hij op straat een zware klap. Hij legt zijn krant opzij en kijkt richting de TV. Het enige wat hij nog kon zien was een zwart beeld. Een ware ramp had plaatsgevonden en dan spreken we niet over de motorrijder die van de baan geraakt was en zich had doodgereden op een kast van de kabeldistributeur, maar over het feit dat er geen kabelsignaal voor onbeperkte duur zou beschikbaar zijn. Tot overmaat van ramp was ook de DVD-speler de vorige avond stuk geraakt. Onmiddellijk roept Max een spoedvergadering met zijn vrouw bijeen. Het centrale thema was hoe ze de avond gingen doorbrengen zonder hun TV?

Plotseling hoorden ze het gerinkel van de telefoon. Het was Eric, de broer van Max. Hij vroeg dat Max en zijn vrouw zin hadden in een spelavond bij hem thuis. Eigenlijk probeerde hij elke week te bellen om hen uit te nodigen op de wekelijkse spelavond, maar normaal kreeg hij altijd de bezettoon. Compleet de wanhoop nabij gingen ze op die uitnodiging in. Eerst gingen ze nog even de kinderen wegbrengen en daarna recht naar het huis van Eric.

Ze wisten niet aan wat ze zich moesten verwachten, dus met knikkende knieën belden ze bij het huis van Eric aan. Die deed de deur open en zette hen aan tafel bij nog een ander koppel. Maar liefst 6 personen zaten rond de tafel. Een vreemd gevoel voor Max, want er was niemand jarig en toch zat er zo veel volk rond een gewone keukentafel. Eric nam een doos vast met de naam "Carcassonne" en vertelde Max dat ze eenvoudig zouden beginnen. Hij nam tegeltjes en houten figuurtjes uit de doos (neen, geen dobbelstenen) en stalde ze op tafel uit. Na een korte speluitleg was iedereen vertrokken. Max trok tegeltjes en zette zijn ridders, struikrovers en boeren in alsof hij nooit iets anders had gedaan. Na dat spelletje Carcassonne kwam er een nieuwe doos boven. Deze keer droeg ze de naam "Schrille Stille". Iedereen werd plotseling eigenaar van zijn eigen platenlabel en ze moesten hun groepen bovenaan in de hitparade krijgen. Op een bepaald moment schreeuwde de vrouw van Max het uit "Ik heb het gevoel dat mijn stem hier nog echt iets betekent, in tegenstelling tot mijn wekelijkse stem bij X-factor!". Vervolgens gingen ze nog een rondje bluffen en kunst stelen met Adel Verplicht en werd de avond afgesloten met een luchtig spelletje Saboteur waarin Max met wat leugetjes voor bestwil (zijn eigen bestwil wel te verstaan) een heel ondergronds doolhof had aangelegd waardoor de dwergen nooit meer richting de schat zouden komen. Zijn hele uitrusting was een beetje later gesaboteerd, maar toch zat hij stiekem te lachen in een donker hoekje. Verrast dat de tijd zo voorbij was gevlogen en er geen enkel moment was waarop een slaapaanval nabij kwam moesten ze zich haasten om de kinderen op te pikken na hun fuif.

Deze openbaring had Max en zijn vrouw aan het denken gezet. Nu zijn ze een vaste klant op de spelavonden, die ook dikwijls bij Max thuis doorgaan. Voor ze naar de fuif vertrekken spelen de kinderen graag nog een spelletje mee (om ze er nog werkelijk voor thuis te houden moet de introductie met gezelschapsspellen spijtig genoeg veel vroeger beginnen) en ze mogen nu gerust een uurtje langer wegblijven zodat de ouders nog een extra spel afgewerkt krijgen. Tijdens de week wordt nu ook de TV avond afgeschaft of ingekort en vervangen door een spel voor het gezin zoals Colosseum, Minoes of het iets pittigere Agricola of Cuba. En als de ouders alleen thuis zitten halen ze met plezier hun collectie voor 2 boven om een spelletje Lost Cities of Mr. Jack te verorberen. Vast staat in ieder geval dat hun collectie op korte termijn sterk is uitgebreid, maar nog steeds heel wat goedkoper is dan die Playstation 3 en toebehoren. Slechts één grote frustratie blijft bij Max hangen en dat is dat hij er nog altijd niet in geslaagd is om zijn zoon in een spelletje Caylus te verslaan. Eén ding kunnen we met zekerheid zeggen. De avonden bij het gezin "Buisklever" zien er heel wat anders uit. Het enige wat ze nog echt missen van de TV is die leuke anti-diarree reclame.

Blog Image

  • Reacties(0)//blog.spelwereld.be/#post24

Les 1: Vergeet de klassiekers!

LessenreeksGeplaatst door Tom vr, september 05, 2008 22:08:01

Spijtig genoeg moeten we nog te vaak vaststellen dat veel te veel mensen niet weten wat onze hobby precies betekent. Ze denken dat het spelen van spellen iets is dat is voorbehouden voor kinderen en dat we nog steeds de slaaf zijn van de dobbelsteen, die ons uren en uren aan de tafel ketent. Daarom zijn we op Spelwereld.be een lessenreeks gestart die nieuwelingen op een ludieke manier kan inleiden tot de wereld van het betere gezelschapsspel. Ook op deze blog zullen we de verschillende lessen plaatsen vanaf ze beschikbaar zijn. Als je dus iemand kent die je wil introduceren, stuur ze dan zeker naar hier! Vandaag starten we met les 1.

Les 1: Vergeet de klassiekers! Reset je geheugen en start opnieuw zonder vooroordelen.

Als je een liefhebber bent van gezelschapsspellen heb je het zeker al meegemaakt. Men vraagt wat je hobby's zijn en je geeft als antwoord "Ik speel graag wel eens een gezelschapsspelletje". Eigenlijk wilde je zeggen "Ik ben totaal verslaafd aan gezelschapsspellen. Ik sta er mee op, val in slaap met een spelregelboekje in de hand en als ik een nieuw spel heb brand ik van verlangen om het open te maken en de geur op te snuiven", maar je wilde het niet erger maken dan het al is. Als reactie op je antwoord zie je het gezicht van de vragensteller enkele vreemde bewegingen maken (let vooral op de ogen en het voorhoofd), want dat had hij niet verwacht, vooral niet dat je dit nog publiek durft verkondigen ook. Meestal komt er dan na enkele ogenblikken een reactie in de trend van "Ah ja,..." en dan is het nog even wachten op die zo gevreesde aanvulling "...ik heb een tijdje geleden ook nog eens een spelletje Monopoly gespeeld..." en om het compleet te maken volgt er nog "... met de kinderen".

Hierop betaal ik ze dan liefst met gelijke munt terug. Nu is het mijn beurt om mijn voorhoofd te fronsen, mijn oogballen naar alle hoeken te laten rollen en dit allemaal terwijl ik een braakreflex moet onderdrukken die onvermijdelijk volgt op het aanhoren van het woord "Monopoly". Na dit onvermijdelijke voorspel kan dan het echte gesprek starten en kan ik vertellen dat ik sinds mijn kindertijd geen Monopoly meer gespeeld heb en dat ik het vooral bij de modernere generatie spellen hou waar strategie en tactiek de bovenhand halen op het geluk. "Ah zoiets als Risk dus" is dan nogal vaak het antwoord. "Neen, want een heel spel lang dobbelstenen rollen kan ik moeilijk strategie en tactiek noemen" zeg ik dan. "Maar hoe kan je nu een spel spelen zonder dobbelstenen, beslis je dan gewoon wie er een gevecht wint of hoeveel vakjes je vooruit gaat?". Eigenlijk ben je dan met dit tweede deel van het antwoord al een beetje tevreden, want hiermee geeft hij de aanzet tot een eigen wilsbeschikking, je eigen keuze, iets wat de nieuwe spellen kan onderscheiden van de klassieke spellen, waarbij de dobbelsteen almachtig was en willekeur over de speltafel heerste. Het eerste deel van het antwoord is echter nog zorgwekkend.

Om het even duidelijk te stellen. NEEN, een dobbelsteen is niet noodzakelijk voor een spel, het is dikwijls zelfs een slecht voorteken. Het is niet de eerste keer dat een spellenliefhebber een nieuwe speldoos opent en bij het waarnemen van de dobbelstenen in paniek begint te gillen alsof hij net de meest angstaanjagende spin langs zijn been in zijn broekspijp ziet kruipen. Toch blijft het een schokkende vaststelling voor velen. Als je hun blik bekijkt op het moment dat je de mededeling doet dat het een grote minderheid is van de spellen die nog gebruik maakt van dobbelstenen, dan denk je in jezelf dat de mensen vroeger ongeveer zo'n blik moesten gehad hebben als men verkondigde dat de aarde rond was.

Als ze echt hardnekkig proberen vol te houden tot ze een spel geraden hebben, dan is zoiets als Stratego in deze fase een zeer populaire gok geworden. Als we even familieraad spelen en we het vragen aan 100 Vlamingen is dat zeker één van de topantwoorden, samen met Scrabble, Schaak en Dammen. Enkelen komen al kortbij omdat ze ooit iets opgevangen hebben over "De Kolonisten van dingeskes of zoiets", maar verder komen ze nooit. Hierbij zou ik dan ook een oproep willen doen aan Ben Crabbé om De Kolonisten van Catan eindelijk eens te spelen en op te houden met telkens te vragen dat zijn deelnemers dit spel kennen, als ze vertellen dat ze graag spellen spelen. NATUURLIJK kennen ze dat, maar zelden spelen ze het, iets wat Ben duidelijk niet begrijpt, maar daarover heb ik het nog wel eens in een andere bijdrage.

Velen geven het dan op en stellen je eindelijk de vraag "Welke spellen speel jij dan?". En dan komt het antwoord waardoor ze je vol onmacht zullen aanstaren "Ik speel over het algemeen wel graag Caylus en Puerto Rico, maar momenteel is Agricola ook vrij populair. Een spelletje Sint-Petersburg, Ticket to Ride of Maharadja sla ik ook zelden af en het wordt bovendien nog eens dringend tijd dat we El Grande en De Vorsten van Florence uit de kast halen. Gegarandeerd krijg je dan "euh, daar ken ik er geen enkele van". Ik geef hen dan dezelfde raad als dat ik jou ga geven als je hier geen enkel spel van moest kennen en dat is: Vergeet alles wat je al kent van gezelschapsspellen en start onmiddellijk een introductie tot het betere moderne gezelschapsspel. Zoek iemand in je omgeving die je kan helpen of trek naar een spellenclub en smeek om een spoedcursus. Vergeet daarbij ook zeker niet regelmatig onze website en blog eens te bezoeken, want we bieden je met plezier een schat van informatie aan die je kan helpen om geen mal figuur te slaan.

Samengevat zou ik dus een simpele oproep willen doen. Als je niet vertrouwd bent met gezelschapsspellen, vergeet dan alles wat je er al van weet. We zijn namelijk niet meer de slaaf van de dobbelsteen, maar we krijgen een eigen wilsbeschikking. Wij bepalen wat er moet gebeuren en onze medespelers proberen dat te verhinderen. Zo ontstaat er een hoge interactiviteit waarbij het tactisch vernuft en strategische keuzes de bovenhand halen op het geluk. Er is hierdoor ook een markt voor spellen voor volwassenen en oudere kinderen ontstaan. Gezelschapsspellen zijn zeker niet iets dat uitsluitend voor kinderen is voorbehouden. Natuurlijk zijn er nog massa's spellen die we gezellig met het gezin kunnen spelen, maar onze hobby gaat véél verder.

Eén ding is echter nog hetzelfde gebleven. We zitten nog steeds uren en uren aan de speltafel, maar het verschil is wel dat het nu niet voor één spelletje Monopoly of Risk is (waar geen einde aan lijkt te komen), maar voor een spelsessie van meerdere spellen. En waar je zeker geen schrik voor moet hebben is dat je na een half uurtje uitgeschakeld bent en maar TV gaat kijken omdat je medespelers nog enkele uurtjes verder doen, want vroegtijdige uitschakeling is iets wat tegenwoordig volledig is afgeschaft. De spellenindustrie heeft een revolutie doorgemaakt. Als je deze gemist hebt is het echter nog niet te laat: Vergeet de klassiekers! Reset je geheugen en start opnieuw zonder vooroordelen.

  • Reacties(2)//blog.spelwereld.be/#post4